MaX-PLay

Duke Nukem powrócił!

wegorz — Sat, 04 Sep 2010 18:19:57 +0000

Wygląda jednak na to, że piekło skuje lód, a niebo spadnie nam na głowy. I to w przeciągu roku, bo jeśli wierzyć 2K Games, już w 2011 Król wróci, by raz jeszcze skopać tyłki obcym i żuć gumę balonową.

Z udostępnionych na razie informacji wynika, że najważniejszą zmianą będzie rezygnacja z paska zdrowia, który to zastąpi automatyczna regeneracja na wzór Call of Duty: Modern Warfare. Gra zostanie wydana na PlayStation 3, XBOX 360 oraz komputery PC.

Biorąc pod uwagę renomę firmy, która zasłynęła takimi hitami jak BioShock czy Civilization IV, można spodziewać się dopracowanego oraz – co najważniejsze – istotnie wydanego tytułu.

Więcej informacji znajdziecie na oficjalnej stronie gry.

Krótka prezentacja nowych trybów multiplayer w Call Of Duty Black Ops

LaggeR — Thu, 02 Sep 2010 12:43:10 +0000

Portal IGN opublikował krótkie video wraz z komentarzem twórców, w którym możemy zobaczyć tryb dla wielu graczy w akcji. Po obejrzeniu video możemy zobaczyć, że sama mechanika gry nie uległa wielkiej zmianie i Black Ops wygląda podobnie do Modern Warfare 2, tylko nieco podrasowane.
Wiemy już, że dodane zostało kilka nowych trybów, konkretnie minitrybów, a właściwie wariacji trybu Deathmatch.
Gdy dostaniemy się do czołowej trójki, dostajemy nagrodę w postaci wirtualnych pieniędzy. Mają one służyć do kupowania nowych rodzajów uzbrojeń.
Mini modów jest kilka, m.in.
- One in the Chamber – wszyscy spawnują się z pistoletem i z jedną kulą w magazynku. Jeden strzał zabija, a po sfragowaniu wroga dostajemy jego kulę, gdy chybimy… no to musimy sobie radzić nożem. Według mnie bardzo dobry tryb, który stawia na skilla i opanowanie.

- Sticks and Stones – W tym trybie gry uzbrojeni jesteśmy w kuszę, wystrzeliwany nóż (?) i toporek. No i tyle w nim specjalnego, twórcy gry twierdzą, że ten tryb nauczy Cię rozglądać się za siebie.

- Gun Game – Znany jest na pewno graczom Counter Strike’a. Wszyscy zaczynają od pistoletu, by za każdym fragiem (serią fragów) iść w górę i odblokowywać nowe bronie.

- Sharp Shooter – Kolejna wariacja z bronią. Tym razem wszyscy rozpoczynają grę z takim samym ekwipunkiem, a gra co jakiś czas zmienia uzbrojenie na losowe.

Tak więc zapowiada się to obiecująco i widać, że tryb multiplayer będzie dużo obszerniejszy, jednak czy przypadkiem Call Of Duty nie zaczyna oddalać się od korzeni i zabija tryb drużynowy? CoD coraz bardziej zaczyna przypominać Quake’a.

A oto video.

Pierwsze 2 Godziny z… Mafia II!!!

LaggeR — Tue, 31 Aug 2010 19:36:40 +0000

Wielu graczy czekało na ten dzień… 27 sierpnia, to wtedy światło dzienne ujrzała część druga kultowej gry akcji – MAFIA II. Tym razem developerzy z 2K Games stanęli przed znacznie większym zadaniem. Konkurencja jest duża, a króla trzecioosobowych strzelanek gangsterskich, jakim jest Grand Theft Auto, ciężko zdetronizować. Pomimo to Mafia walczy i to bardzo mężnie. Na pełną recenzję jest jeszcze stanowczo za szybko, ponieważ spędziłem przy niej zaledwie 2 godziny. Postaram się jednak z wami podzielić moimi pierwszymi spostrzeżeniami na temat tej (bez spoilera) znakomitej gry.
Tak więc zapraszam na pierwsze wrażenia z Mafii II w wersji na konsole Xbox360.
Rozgrywkę rozpoczynamy od krótkiej misji wprowadzającej w fabułę. Oczywiście, podczas tej misji nie tylko dowiadujemy się, co Vito Scoletta (nasz główny bohater) robił na wojnie, służy ona również za samouczek. Misja jest króciutka, jednak dobrze wprowadza do całej historii. Później, kiedy jak zwykle wracamy z daleka, spotykamy starego znajomego, który się zmienił, jak i całe miasto zresztą…hmm, znajome, prawda? No cóż, tych podobieństw jest więcej, ale o tym raczej szerzej w recenzji.
Grafika – no cóż, nad tym raczej nie będę się wywodził, ponieważ podejrzewam, że większość z was już grała w demo. Jednak wersja demonstracyjna była umiejscowiona podczas letniej pogody, historia pełnej wersji rozpoczyna się w zimę. Ta pora roku została przygotowana FENOMENALNIE. Śnieg na samochodach, pył śnieżny osiadający na pojazdach. Ciężko jest to opisać, jednak dawno nie widziałem tak dobrze odczuwalnej zimy w grach. W miarę fabuły w grze zmieniają się pory roku, co jest chyba wielkim krokiem naprzód w grach video. Wspominałem już o samochodach, poświęcę więc chwilę na fizykę jazdy. Jest dużo, dużo lepiej, niż w pierwszej części, gdzie jazda samochodem była męką. Tutaj zachowują się lepiej, jak przystało na samochody z lat 30tych nie posiadają ABS, więc czasami manewrowanie bywa ciężkie. Jedno jest pewne – jest bardziej realistycznie, nie myślcie o wejściu ślizgiem w zakręt przy pełnej prędkości, ponieważ zaliczycie dzwona, a po następnym wasz silnik odmówi posłuszeństwa i będziecie zmuszeni zajrzeć pod maskę, co może być niemożliwe, gdy macie policję na ogonie. Tak więc widać, że twórcy postawili na realistykę w tym aspekcie i będzie raczej trudniej.
Był model jazdy, a teraz kolej na model strzelania. Tutaj nie mogę powiedzieć nic szczególnego, strzelanie w Mafia II jest po prostu…poprawne i na razie nie mogę się przyczepić do niczego, oprócz celownika, który jest olbrzymi. Pogramy, zobaczymy.
Nie wiem, cóż by tu więcej napisać, by nie palnąć czegoś, co będę musiał prostować przy okazji recenzji, a co może było moim uchybieniem. Mogę jednak powiedzieć tyle, że Mafia II jest piekielnie dobrą grą i Rockstar będzie się musiało postarać z nowościami.
No cóż, to tyle, będę spadał dalej grać w Mafię i być może za tydzień podzielę się z wami moja pełną recenzją, a na razie CIAŁ!!!

GTAIV: Episodes From Liberty City – Recenzja

LaggeR — Tue, 31 Aug 2010 17:44:09 +0000

Grand Theft Auto, ten tytuł przeszedł już do historii gier video. Jedna z najbardziej kontrowersyjnych, rozpowszechnionych i legendarnych gier zdążyła podbić serca milionów. Wydana w kwietniu 2008 roku czwarta odsłona gangsterskiej przygodówki była chyba najbardziej oczekiwaną w historii serii. Nowy silnik graficzny, nowe postacie, bardziej rozbudowane i interakcyjne miasto przekonały recenzentów do wystawienia najwyższych ocen. Wszystko było ładnie i pięknie, jednak nie dla Pecetowców, którzy mogli zagrać w tą grę dopiero pół roku po graczach konsolowych i pomimo tego dzień premiery nie został uznany za dzień masowej euforii. Całkowicie spartolona optymalizacja, błędy przy instalacji i setki innych utrudnień, jakie raportowali użytkownicy w kilka godzin po premierze. Pamiętam sam siebie, gdy po zapracowanym dniu wróciłem do domu, w ręce dzierżąc upragnione pudełko, by potem po bagatela 3 godzinach móc w nią zagrać i to jeszcze na bardzo niskich detalach. Cała sytuacja rozłościła pecetowców. Ich złości nie było końca, gdy Rockstar ogłosił wydanie dodatków do nowego GTA tylko i wyłącznie na konsole XBOX360. Posiadacze konsoli Microsoftu czuli się wyjątkowo i specjalnie przez długie miesiące, bo tylko oni mogli zagrać w te dodatki. Jednak rok po premierze głównej wersji gry na ich platformę światło dzienne ujrzały Episodes From Liberty City w wersji na komputery osobiste i Playstation 3. 13 kwietnia XBOX stracił swojego najważniejszego exsclusiva. Skupmy się jednak na tym, jak gra się w epizody z miasta wolności.
Na sam początek warto powiedzieć, że gra jest całkowicie samodzielną pozycją, nie wymaga od nas wersji podstawowej gry i sądzę, że jest to bardzo dobre posunięcie, wersja podstawowa wraz z dodatkami zajmowałaby na naszym dysku bagatela 30GB.
Po uruchomieniu gry naszym oczom ukazuje się pierwsze, bardzo proste menu, w którym wybieramy dodatek, który nas interesuje. W skład wchodzą oczywiście: The Lost and Damned i Ballad Of Gay Tony. Tak więc może zajmę się obydwoma z osobna.
The Lost and Damned

Naszym protagonistą jest niejaki Johnny Klebitz, który jest członkiem gangu harley’owców. Według hierarchii gangu, jest on wiceprezydentem, który pełni tymczasowo funkcje dowódcy. Wszystko jednak zaczyna się komplikować, gdy na wolność wychodzi Billy Grey, czyli prawowity dowódca gangu. Johnny widzi jego przemianę i nie podoba mu się nowy styl, w jaki zarządza gangiem. Rozpoczyna się między nimi walka o władzę nad gangiem i miastem i jak wiadomo, w całą sytuację wplątane są również osoby trzecie. Jak już ktoś kiedyś napisał, The Lost and Damned przedstawia miasto z trochę innej, brudnej strony i faktycznie tak jest, nie wiem, czy to jakaś zmiana cieni czy coś, ale faktycznie jest brudniej i bardziej przygnębiająco. Sama konstrukcja rozgrywki jest bardzo prosta i mnie, szczerze mówiąc, bardzo rozczarowała. Oto przykładowa misja w lostach – zbierz kumpli z gangu, pojedźcie na motorach na miejsce, porozpierdzielacie wszystko co się rusza i wracajcie. Naprawdę nie przesadzam, jakieś 80% misji tak wygląda, z małymi tylko wyjątkami, wynikającymi z konstrukcji fabuły. Jako, że Johnny dość często porusza się motorem, twórcy postanowili dodać parę nowych modeli jednośladów i ulepszyć system jazdy. Fakt, motorem jeździ się bardzo komfortowo i ciężko jest z niego spaść – czyli twórcy przeszli z skrajności w skrajność. Jak na każde GTA przystało, zakończenie musi być mocne i zapadające w pamięć, tutaj niby jest to duża akcja szturmu więzienia, jednak polega na ładowaniu do wszystkich i przechodzeniu od ściany do ściany bez zaskoczeń, ot, trup policji ściele się gęsto i nic poza tym.
Ballad Of Gay Tony

Druga część dodatku przedstawia nam bohatera zupełnie innego, niż Johnny. Nie jest on tak płytkim i bezpłciowym charakterem, co Klebitz. Luis Lopez, bo tak właśnie nazywa się bohater ballady o geju Tonym, jest kobieciarzem i najbliższym współpracownikiem Tonniego Prince – menadżera i właściciela największych klubów w Liberty City. Towarzysząc swojemu szefowi, Luis za każdym razem zostaje wplątany w brudne interesy i bardzo często musi wyciągać z kłopotów swojego nieporadnego szefa, który posiada swoisty magnez na kłopoty. Jak już mówiłem, Luis jest bohaterem zupełnie innym i na pewno ciekawszym, ponieważ przedstawia wartości ludzkie, a nie tylko jeździ na motorze i zabija wszystko dookoła. A jeśli chodzi o zabijanie, to w Ballad Of Gay Tony będziemy eksterminować ludzi w bardzo dużych ilościach, jak to na GTA przystało. Jednak nie sama eksterminacja jest najważniejsza, tylko jej styl. Tą część dodatku można określić trzema słowami: AKCJA, ROZPIERDUCHA, EKSPLOZJE. Tak, drodzy państwo, misje w Balladzie są epickie, pełne wybuchów, pościgów i zwrotów akcji. Oczywiście są i misje wolniejsze, jednak patrząc na całość, to gra daje niesamowitą dawkę adrenaliny i akcji. Do tego dochodzi postać araba Yusufa, który jest teraz jedną z moich ulubionych postaci w grach. Cała ta mieszanka akcji i bardzo dobrych postaci sprawia, że Ballad Of Gay Tony bardzo podnosi moją ogólną ocenę paczki z dodatkami.

Ogólnie mówiąc, Episodes From Liberty City jest jednym z najlepszych mission packów z osobną fabułą i specyficznymi kreacjami postaci. Fabuły wszystkich trzech części przeplatają się i można zagrać w misje znane z podstawowej wersji gry z drugiej strony i zobaczyć, jak to wszystko się zaczęło lub też skończyło. Całość sprawia, że GTAIV jest jedną z najlepszych gier w swoim gatunku z naprawdę świetną fabułą, którą możemy poznać z kilku perspektyw, jak w dobrym filmie. Dodatek, mimo swoich plusów niestety działa na tym samym silniku i jest tak samo zoptymalizowany, także o polepszonej wydajności mowy nie ma.

Ocena

Plusy:

+ Świetne przedłużenie serii
+ Całkowita samodzielność względem podstawowej wersji
+ Przeplatanie fabuły z innymi częściami
+ Duża dawka akcji!

Minusy:

- Nadal ta cholerna optymalizacja
- Czasami nieco schematyczne TLAD

Spider-Man: Web of Shadows – recenzja

Artykul naszego usera — Mon, 30 Aug 2010 18:24:41 +0000

Rok 1968. Kilku zapaleńców z niejakim Stanem Lee na czele postanowiło stworzyć nową serię komiksową, co wiązało się z wymyśleniem nowego superbohatera. Po licznych dyskusjach ustalono, że będzie to heros inny od wszystkich. Żadna bliska doskonałości istota, a zwykły przeciętny człowiek, który przez zbieg okoliczności zyskał ogromną siłę, ale jednocześnie na własnej skórze musi się nauczyć, że z ową siłą w parze idzie również wielka odpowiedzialność. Tak oto w lipcu tego samego roku oczom wielbicieli komiksów ukazał się Peter Parker, znany szerzej jako „ The Amazing Spider-Man”.

W dużym skrócie był to sukces. Po 40 latach, oprócz wystąpienia w ponad tysiącu komiksów, a mowa tu tylko o komiksach z serii Spider-Man, bo ciężko zliczyć liczne gościnne występy w innych tytułach (a o „alternatywnych Ziemiach” już nie wspominając), doczekał się również między innymi serii TV, japońskiej wersji serii TV, animowanej serii TV, kilku ekranizacji oraz licznych adaptacji na systemy gier wszelkiej maści, w tym oczywiście na konsole nowej generacji i stare dobre blaszaki. Nie licząc „Spider Man: Shatered Dimensions”, nad którą w chwili pisania tej recenzji prace jeszcze trwają, najnowszą odsłoną z serii jest „Spider-Man: Web of Shadows” i to właśnie tej pozycji poświęconych będzie kilka kolejnych akapitów.

Zanim jednak zacznę, słowem szybkiego wyjaśnienia: jestem wielkim fanem, żeby nie powiedzieć „fanatykiem” Spideya. A recenzja to nic innego jak SUBIEKTYWNA opinia na pewien temat. Jedni mogą ją podzielać, inni stanowczo uznawać za błędną, ale biorąc pod uwagę, że to JA w tej chwili piszę, cóż… potencjalnych malkontentów zapraszam do napisania własnych recenzji. Tekstów na stronę nigdy za dużo.

Zacznę od paru zalegających w mej głowie ogólników. Pierwsza rzecz, która rzuciła mi się w oczy w trakcie gry to szereg drobnych nieścisłości, które na samą rozgrywkę wpływu nie mają, ale pokazały, że twórcy nie do końca przyłożyli się do tematu. Wieża Starka jest scalona z wieżą Sentry, co pozwala umieścić wydarzenia gry pomiędzy utworzeniem New Avengers, a epizodem Civil War, jednak mimo to Spider-Man i Luke Cage, którzy są naprawdę starymi znajomymi, na początku gry w ogóle się nie znają. I to pomimo faktu, że obaj są członkami New Avengers. Kolejny brak ścisłości to nieobecność sławetnych „wyrzutników pajęczyny”, w których kartridże kończą się w najmniej odpowiednim momencie. Owszem, w pewnym momencie komiksowy Spidey zdobył umiejętność tworzenia organicznej sieci prosto z nadgarstków, ale oprócz tego nabył też szereg innych zdolności, które z chęcią zobaczyłbym w grze. Przyznaję, są to zmiany kosmetyczne nie mające wpływu na grę i w pewien sposób ją ułatwiające, ale jak już wspomniałem, jestem fanatykiem. Są też jednak pewne nieścisłości, które w trakcie rozgrywki potrafią dać się we znaki. Patrząc na czas akcji, Peter jest już dawno po ślubie z Mary Jane, ma gdzieś tak około 26 lat, natomiast twórcy gry dali mu głos, na oko, piętnastolatka. Do tego piętnastolatka, który momentami chyba przechodzi mutację głosu. Dodając do tego fakt, iż głos ten towarzyszy nam przez całą grę… I to już nie jest moja osobista opinia. To samo przykuło uwagę trzech osób, którym grę pokazywałem, więc ten głos stanowczo i dosłownie rzuca się w uszy. Nie każdemu będzie to przeszkadzać, ale mnie dobijało. A jakby tego było mało, gwoździem do trumny są kwestie wypowiadane przez Parkera. W oryginale jest on błyskotliwym mistrzem ciętej riposty, władającym sarkazmem oraz ironią z wprawą równą tej, z jaką puszkuje złoczyńców w swe sieci, natomiast tutaj towarzyszą nam kompromitujące próby bycia śmiesznym i inteligentnym, których już nie będę dalej komentował.

Wstęp dość przydługawy, przejdźmy do konkretów. Przede wszystkim fabuła, która, muszę przyznać, jest dość oryginalna. Sama gra zaczyna się mniej więcej w trzech czwartych całości historii od samouczka. Ucząc się podstaw poruszania się w świecie gry oraz torując sobie drogę wśród licznych minisymbiotów, jednocześnie zaznajamiamy się z wizją Nowego Jorku opanowanego niemal w całości przez symbiot, który nie tylko przejął władzę nad ludźmi, ale również zaczął pochłaniać budowle rozrastając się do niebotycznych rozmiarów. W skrócie: Venom zaszalał. Wraz z końcem treningu, kiedy to Spidey zostaje osaczony przez symbioty, rozpoczyna się retrospekcja, dzięki której dowiadujemy się, jak doszło do obecnej sytuacji. A jak nie trudno się domyślić, wszystko zaczyna się od starcia z Venomem, w wyniku którego Spidey ponownie zyskuje symbiotyczny kostium.

Sama gra to dość dynamiczna zręcznościowa bijatyka i zazwyczaj na tym będzie graczowi upływać większość czasu. Piszę „zazwyczaj”, gdyż osobiście zdecydowanie więcej czasu spędziłem na swobodnym śmiganiu po mieście za pomocą pajęczyny, bo ten element został zrealizowany naprawdę genialnie. Ruchy Spideya są płynne, pajęczyna zaczepia się na budynkach, a nie gdzieś hen w niebie (choć wiadomo, czasem wpadki się zdarzają), tak więc wysokość nad ziemią jest uzależnienia od otoczenia. Kamera z reguły nie utrudnia przemieszczania się przez miasto, jedynie, kiedy przyczepimy się do ścian budynku potrafi trochę zaszaleć, a dodając do tego, że Spidey w momencie przyczepienia się do ściany w biegu zachowuje prędkość lotu, o utracenie orientacji całkiem łatwo. I choć dla niektórych będzie to tylko metoda na dostanie się szybko z punktu A do punktu B, innym, tak jak mnie, może to sprawić wiele frajdy. Dość powiedzieć, że zanim w ogóle zacząłem się interesować fabułą, na dzień dobry spędziłem prawie dwie godziny na śmiganiu po mieście.

Co do systemu walki, jest on dość prosty i intuicyjny, a zarazem mocno rozbudowany. Gracz ma do wybory dwa style walki, w zależności od tego, z którego kostiumu w danej chwili korzysta. W przypadku normalnych, czerwono niebieskich trykotów, Spidey walczy bardziej zręcznościowo, skupiając się na pojedynczych przeciwnikach, podczas gdy czarny symbiot, kosztem zręczności zwiększa siłę postaci, a jego ataki są przeznaczone są dla liczniejszych grup przeciwników na raz. Jednak ceną za to jest znaczne ograniczenie jego możliwości w przypadku walki z latającymi przeciwnikami, gdzie prym wiedzie zwykły kostium. Początkowo zestaw ciosów jest dość mocno ograniczony. Nowe komosy i specjale zaś wykupuje się za punkty doświadczenia, zdobywane za wykonywanie tak misji głównych, jak i pobocznych. Te drugie, bardziej w formie wyzwań, choć głównie skupiają się na dawaniu łupnia szalejącym po mieście przestępcom, maja też pewne urozmaicenia, jak odtransportowywanie rannych cywili do szpitala, czy eskortowanie opancerzonego transportera. Ponadto w walce towarzyszyć nam może jeden z pięciu superherosów, bądź pięciu superłotrów, w zależności od tego jakich wyborów dokonujemy w trakcie gry.

Przejdźmy do kwestii podejmowania decyzji. Dla tych, którzy nie wiedzą, szybkie wyjaśnienie – czarny kostium to symbiot, kosmita, który wywiera wpływ na swego nosiciela. W przypadku Parkera przejawia się to nadmierną pewnością siebie oraz agresywnością. W grze odzwierciedla to możliwość dokonania jednego z dwóch wyborów w kluczowych momentach gry, natomiast w zależności od tych dojdziemy do jednego z czterech różnych zakończeń.

Dodatkowym urozmaiceniem są Quick Time Events podczas przerywników filmowych. Nie jest ich za dużo, więc osoby za nimi nie przepadające nie muszą się martwić. Za jedyny problem można uznać fakt, że gracz w żaden sposób nie jest uprzedzany o zbliżającym się QTE, więc oddalenie rąk od pada/klawiatury najczęściej kończy się szybką i z reguły bolesną śmiercią. Problem natomiast stanowić mogą sporadyczne QTE w trakcie samej gry. Często gęsto w ferworze walki okazuje się, że jakiś samochód wybucha, cywil wylatuje w powietrze, a my mamy jakieś pół sekundy, może sekundę by to zauważyć i wcisnąć kombinację klawiszy. Na szczęście jednak te wydarzenia nie mają większego wpływu na grę.

Całości dopełniają starcia z bossami. Te są naprawdę zróżnicowane i czasami wymagają, oprócz dużej zręczności, również trochę pomyślunku. Osobiście najbardziej podobały mi się powietrzne walki z Vulturem, gdzie oprócz kopania staremu sępowi tyłka trzeba było jeszcze wyszukiwać latających przeciwników, których łapanie się siecią było jedynym sposobem utrzymania się w powietrzu. Dodatkowo każdą taką walkę okraszają dość widowiskowe QTE.

W całej tej dynamicznej zręcznościowej bijatyce jest tylko jedno „ale.” Sterowanie. Gra bez pada jest mało komfortowa, żeby nie powiedzieć frustrująca. Wersja PC to kropka w kropkę konwersja z konsoli, a twórcy chyba nawet nie brali pod uwagę możliwości sterowania czymś innym niż padem. Można przypisywać klawisze, jednak mimo tego osobiście odradzam branie się za ten tytuł bez pada pod ręką. Fakt, że jest to konwersja z konsol stanowi o jeszcze jednym, bardzo poważnym problemie. Optymalizacja. Na komputerze, na którym i Dragon Age, i Mass Effect, i Assassin Creed 2 śmigały na prawie maksymalnych detalach w rozdzielczości 1600×900 bez problemu, Web of Shadows musiałem uruchamiać w rozdzielczości 1024×768 z wyłączeniem niemal wszystkich z i tak nielicznych opcji poprawiających grafikę, a i tak gra zacinała się, i to często wtedy, kiedy na ekranie prawie nic się nie działo. Sytuację tę poprawił patch do gry, sprawiając, że gra zacinała się tylko czasami i w sumie tylko wtedy, kiedy osiągało się większe prędkości podczas akrobacji na pajęczynie.

O grafice krótko, jak na grę sprzed dwóch lat WoS trzyma się całkiem nieźle, postacie są dopracowane, podobnie jak elementy otoczenia. Jedynie pojazdy, nie licząc tych należących do członków gangu zostały potraktowane trochę po macoszemu, jednak nadal prezentują się dość dobrze, a biorąc pod uwagę, że i tak większość gry spędza się w powietrzu, na dachach i ścianach, nie stanowi to większego problemu. Zapewne gra wyglądałaby jeszcze lepiej w wyższej rozdzielczości, ale z przyczyn powyższych rozwiązanie to odpada.

Co do udźwiękowienia to różnie z tym bywa. Kiedy na dzień dobry w opanowanym przez symbiot mieście przywitały mnie takty Sonaty Księżycowej, było naprawdę klimatycznie. Niestety, chwilę później wyszła cała ta sprawa z głosem Spideya i nic już nie było takie jak wcześniej. A tak poważniej, ścieżka dźwiękowa stanowi tło dla historii i to chyba opisuje ją najlepiej. Muzyka umila grę i z reguły nie zwraca się na nią zbytniej uwagi, jednak jeśli się wsłuchać, zauważa się, że ścieżki dźwiękowe są w sumie dwie, w zależności od tego, który kostium akurat mamy na sobie; z kolei głosy postaci, poza nieszczęsnym Parkerem, dobrane są świetnie i naprawdę pasują do postaci.

Co prawda, sytuacja zapewne zmieni się z pojawieniem się „Spider-Man: Shattered Dimensions”, póki co, jest to moim zdaniem najlepsza gra z pajęczogłowym w roli głównej. Owszem, nie obyło się bez wpadek, ale nie przeszkadzają one w grze, która powinna zadowolić zarówno fanów niedzielnego grania, jak i tych szukających w grze wyzwań. Mowa o wersji konsolowej. Dla posiadaczy blaszaków, którzy sięgną po ten tytuł, będzie to również świetna rozgrywka, co jakiś czas przerywana frustracjami, kiedy ekran zacznie skakać. Chyba, że ma się komputer z najwyższych półek, choć nie wiem, czy i wtedy okazyjne spadki ilości klatek na sekundę by się nie pojawiły. Grę mogę polecić wszystkim fanom akcji i uogólniając „chodzonych bijatyk”, nie ważne, czy lubią Spidera, czy nie, bo gra się w to naprawdę przyjemnie.

Galeria Spider-Man: Web of Shadows

Autor: DeAnge

World of Tanks Beta – pierwsze wrażenia

SWIR — Mon, 30 Aug 2010 10:52:50 +0000

To dość nowatorska produkcja studia Wargaming. Wyprodukowana przez Rosjan gra to zupełnie nowy gatunek. Z grubsza polega na tym, iż mamy dwa teamy czołgów i gramy do zabicia wszystkich osób w jednym teamie, albo do zajęcia bazy. Mamy ich pięć rodzai: Lekkie czołgi, Średnie czołgi, Ciężkie czołgi, Niszczyciele czołgów i Artyleria. Czyli dla każdego coś dobrego, wśród historycznych czołgów, które naprawdę istniały, znalazły się też prototypy, takie jak Maus. Wybieramy na razie spośród dwóch nacji – Rosja i Niemcy. Zgodnie z zapowiedziami twórców dojdą również USA i Chiny. Jeśli chodzi o samą grafikę, to nie zapiera ona tchu w piersiach, ale jest po prostu dobra. Co do modelowania pojazdów – jest ono genialne. Nie znam się na czołgach, ale twórcy postarali się o każdy szczegół, nawet liny holownicze, których niestety używać nie można. Czołgów samych do wyboru jest od groma, a na dodatek każdy posiada co najmniej kilka ulepszeń. Czymże byłby pojazd bez załogi, swoich czterech, a nawet sześciu pancernych można szkolić i wymieniać. Pola bitwy są ogromne i przemyślane, a twórcy zapowiadają, że będą jeszcze większe.

Galeria znajduje się na imageshacku: Galeria World of Tanks Beta

Co więcej, wszystko za darmo! Niestety, teraz betę przerwano do 1 września, więc ściągajcie i grajcie, bo warto. Jeśli martwi cię, że nie miałbyś z kim grać, to wpadnij do nas na serwer mumble, mamy tam stałą ekipę i kanał World of Tanks!

Prawdziwy Force-a-Nature

Beckett — Mon, 30 Aug 2010 10:06:56 +0000

Harrison Krix, pasjonat i artysta. Gość odpowiedzialny za rewelacyjne modele, np. Portal Gun’a , czy hełmu Manuela z Daft Punk. Jest też najwyraźniej fanem Team Fortress 2, o czym może świadczyć model Forca-a-Nature, wykonany z płyt MDF, rurek PVC i czego nie tylko.

Gabe Newell o ‘Meet The Team’

Beckett — Mon, 30 Aug 2010 09:41:25 +0000

W wywiadzie przeprowadzonym dla wrześniowego PC Gamer’a, Gabe Newell przyznał, że po sukcesie, jaki odniósł pierwszy Half-Life, Valve zostało zasypane mnóstwem beznadziejnych ofert nakręcenia ekranizacji:

“Hollywood co rusz podsyłało nam nowych scenarzystów, starających się przemycić swoje bazgroły. Wszystkie propozycje były jednak tak słabe – mam na myśli, kompletne dno – że w końcu daliśmy sobie spokój.”

Kontynuując, Newell dodał, że jedynym sposobem na zrobienie dobrego filmu byłoby wyprodukowanie go samemu, jednak równie szybko przyznał, że jest to po prostu niemożliwe. Team Fortress 2 i szorty “Meet The Team” to swego rodzaju poligon doświadczalny, pomagający zdobywać nowe umiejętności w praktyce reżyserskiej.

Nowy serwer 2fort only

SWIR — Sat, 28 Aug 2010 14:51:01 +0000

Otworzyliśmy nowy serwer! Mapa only 2fort, instant respawn oraz no class limit.

IP: 188.165.211.46:27025

Zapraszamy!

I Am Alive – zapowiedź

Artykul naszego usera — Sat, 28 Aug 2010 13:12:21 +0000

Już dosyć dawno, bo w 2008 roku studio Ubisoft zaczęło ujawniać informacje o swojej nowej grze, noszącej tytuł I Am Alive. Gra powstaje już jakiś okres czasu i ostateczna data premiery z 2010 roku została niestety przesunięta na wiosnę roku 2011 (początkowo miała być ukończona od początku do końca przez studio Darkworks, lecz oddano ją w ręce Ubisoftu w Szanghaju). Po sieci krążyły też pogłoski, że grę zrobi pani Jade Raymond – kanadyjska producentka min. obydwu części Assassin’s Creed, jednak prace nad nowym survival horrorem Ubisoftu objął Alexis Goddard. Jako miejsce akcji dostaniemy ogromne lokalizacje. Takie przynajmniej są obietnice co do przestawionego w grze miasta Chicago. Nasz bohater, Adam Collins, będzie miał kłopoty, bo nie mając nic, czym mógłby się bronić, stanie do walki o przetrwanie, gdy miasto nagle opanuje wielkie trzęsienie ziemi. Twórcy twierdzą, że w grze będzie mało uzbrojenia i raczej będziemy uciekać i oszukiwać wrogów, niż – niczym Poważny Sam – wszystkich dziurawić kulami. A jeśli chodzi o broń, to kto musi wiedzieć, że Adam nie ma w niej naboi? Z lufą przed twarzą wrogowie będą się na to nabierali, więc może być ciekawie.

I Am Alive wystąpi na platformach PC, PS3, Xbox 360 oraz Wii, a zagramy dopiero za rok, więc trzeba czekać na dalsze informacje i zadowolić się zwiastunem.

Autor: Zuetamiush

Assassin’s Creed: Brotherhood – zapowiedź

SWIR — Thu, 26 Aug 2010 14:05:59 +0000

Kolejne dziecko Ubisoft, to już trzecia odsłona serii o asasynach. Jednak Ubi wniosło coś nowego do tej produkcji, coś, co zostało okrzyknięte najlepszym mulitplayer’em E3. Po przeglądnięciu wszechwiedzącego internetu, mogę wam co nieco powiedzieć o tej grze.

Coś starego i nowego.

Mowa oczywiście o grafice, nadal wszystko wygląda świetnie. Natomiast nowością są “popisy” silnika fizycznego. Na początku historii nasza rodzinna villa będzie atakowana przez armaty. Pokazane walące się domy i rusztowania, no po prostu miodzio. Coś jeszcze! W filmie zobaczyliśmy tylko fragment możliwości konia, a innowacją jest to, iż można będzie jeździć po mieście. Również z video dowiadujemy się, iż będzie on brał udział w różnych akrobacjach i w bardziej zaawansowanej walce. Co do walki, będziemy mogli zręcznie przechodzić z jednej broni do drugiej, np. zabijamy jednego w kontrataku, a drugiemu ładujemy szybko kulkę w czaszkę. Twórcy powiedzieli również, że doceniają szybkość graczy, chyba chodzi im o jakiś nowy styl ataku tuż przed ciosem przeciwnika. Będziemy mogli nawet rzucać ciężkim toporem, podniesionym w walce.

Na dzień dobry z armaty.

Ubi ukazało nam początek fabuły, w skrócie: Jesteśmy w łóżku z kobietą ( :O ), w villę uderza kula armatnia, rozwalając jednocześnie zbroję Altair’a. Wybiegamy na dach, na koniu pod mury, potem na mury. I tu się zaczynają nowości, używamy armaty, żeby zniszczyć artylerię i wieże oblężnicze wroga, jednakże nieprzyjaciel przedostaje się na mury, gdzie rozgrywa się bitwa, w której Ezio kładzie trupem chyba tuzin chłopa. Twórcy podkreślili, że chcieli poprawić walkę z wieloma przeciwnikami i uczynili AI bardziej agresywne. Następnie ginie nasz wujo, zabity przez dowódcę templariuszy. Ezio rusza po zemstę, lecz zostaje postrzelony. Budzi się w Rzymie, gdzie ma wyszkolić nowych Asasynów, by zemścić się na Templariuszach.

Multi assination.

Przeanalizuję dla was to video. Dostajemy do wyboru dwa tryby gry: custom i normalny. Custom to bodajże modyfikowana gra z przyjaciółmi, a normalna to rankingowy serwer. Będą levele i rankingi, społeczność oraz system przyjaciół. Wszystko do wyboru w stylowym menu. Na razie jest dostępne 8 map, nie powiedziano, ile będzie trybów gry, na razie pokazano wanted, o którym za chwilę. Mamy do wyboru 8 postaci, ale widać jeszcze masę wolnych slotów. Tryb wanted z grubsza polega na tym, że dostajemy swój cel i jednakowoż sami jesteśmy dla kogoś celem. Czyli musimy i zabijać i uciekać. Troszkę o HUDzie: w prawym górnym rogu znajduje się nick i sygnatura celu. Na dole ekranu mamy “radar” – pokazuje on, gdzie znajduje się cel, a gdy będziemy blisko niego, zapełnia się cały. W lewym górnym rogu znajduje się nasza aktualna pozycja w tej sesji, a w lewym dolnym rogu mamy broń i zdolność specjalną. Efektywne zabijanie sprowadza uwagę twojego przeciwnika. Podczas ucieczki możemy też używać “spowalniaczy”, pokazano tylko zamykanie bramy, nie wiadomo, co jeszcze wymyślą twórcy.

Gratka, warto kupić, warto grać!

Galeria znajduje się na imageshacku: Galeria Assassin\’s Creed: Brotherhood

Polycount Update Nadchodzi!

Lord_Ader — Thu, 15 Jul 2010 22:05:28 +0000

I stało się. Zostały ogłoszone wyniki Polycount contest.

Oto lista zwycięskich prac:

Tank Buster (Soldier)
Special Delivery (Scout)
Gas Man (Pyro)
Saharah Spy (Spy)
Croc (Sniper)

Teraz czekamy tylko na update TF`a z owymi nowymi przedmiotami.

Serwer PropHunt – już działa!

Ilusia — Fri, 02 Jul 2010 10:14:35 +0000

Po dzisiejszej aktualizacji Team Fortress 2, nie działa serwer PropHunt. Do czasu wydania poprawki od AlliedModders zostaje on wyłączony.

Plugin PropHunt został zaktualizowany do nowszej wersji – serwer już działa.